Overlijden melden: 0321-316174 24 uur per dag bereikbaar

Overlijden melden: 0321-316174 24 uur per dag bereikbaar

Ontroerd

 

Er wordt mij weleens gezegd: "Het is heel erg verdrietig als een jong iemand overlijdt." En natuurlijk, dat is verschrikkelijk erg. Heel erg. Dat mag niet, dat hoort niet.

Als er iemand overlijdt die al ‘oud’ is, dan is dat ook heel verdrietig. Natuurlijk is er ook vaak een gevoel van dankbaarheid en ‘er vrede mee hebben, en ‘het is goed zo.’

Toch ben ik vaak ontroerd als ik bij deze overledene ben. Een lichaam wat een heel leven geleefd heeft, letterlijk en figuurlijk littekens heeft opgelopen. Zichtbaar geleefd. Foto’s aan de muur, in de slaapkamer boven het bed waar de overleden is opgebaard of boven de kist in de woonkamer, een trouwfoto in zwart-wit van lang geleden, van een jong stel nog vol verwachting een heel leven voor de boeg. Schuchter in de camera kijkend, wat zal de toekomst hun brengen? Ik vind dit ook best confronterend met de vergankelijkheid van het leven. Er is een begin en er is een eind.

En nu is dit leven voorbij, gedaan, op, voltooid.

Het ontroert me vooral als de partner er nog is, en nog even alleen door moet gaan met leven. Zonder maatje met wie vaak niks meer overlegd hoefde te worden, een woord of gebaar was op den duur genoeg. Zonder degene die er altijd was, heel lang samen door het leven gegaan.

Als ik hem of haar dan gebogen over de overledene zie staan, een voorzichtige kus op de gerimpelde wang, een aai over de bol, een streek over de wang of een paar laatste lieve woordjes. Ach dat raakt me. Dan is er veel verdriet, van nooit meer samen te zijn. Dan ben ik ontroerd.

 

Irene Nuiten- Lugtenberg
Uitvaartbegeleider

WhatsApp chat